SUBMISSIONS

SUBMISSION DETAIL

Şeref DEMİR
 


Keywords:



TMS/TFRS'DE MADDİ OLMAYAN DURAN VARLIKLARDA DEĞERLEME VE VERGİSEL DEĞERLEME FARKLILIKLAR
 
TMS 38/9’a göre İşletmeler sıklıkla kaynak tüketir veya bilimsel ya da teknik bilgi, yeni süreç veya sistemlerin tasarım ve uygulanması, lisans, fikri mülkiyet hakları, piyasa bilgisi ve markalar (marka isimleri ve yayın hakları dahil) gibi maddi olmayan kaynakların elde etme, geliştirme, bakım veya iyileştirilmesi sırasında çeşitli borçlar yüklenirler. Bu geniş kapsamlı başlıklar altındaki kalemlerin yaygın örnekleri; bilgisayar yazılımı, patentler, telif hakları, sinema filmleri, müşteri listeleri, ipotek hizmeti sunma hakları, balıkçılık lisansları, ithalat kotaları, isim hakları, müşteri ve tedarikçi ilişkileri, müşteri sadakati, pazar payı ve pazarlama haklarıdır. TMS 38/22 ve 24 uyarınca; bir maddi olmayan duran varlık sadece ve sadece (a) Varlıkla ilişkilendirilen beklenilen gelecekteki ekonomik yararların işletme için gerçekleşmesinin muhtemel olması; ve (b) Varlığın maliyetinin güvenilir bir şekilde ölçülebilmesi durumunda, muhasebeleştirilir. Bir maddi olmayan duran varlık ilk muhasebeleştirilmesi sırasında maliyet bedeliyle ölçülür. TMS 38/72 hükmü gereğince bir işletme, maliyet yöntemini veya yeniden değerleme yöntemini muhasebe politikası olarak seçer. Bir maddi olmayan duran varlığın yeniden değerleme yöntemine göre muhasebeleştirilmesi durumunda, sınıfındaki diğer tüm varlıklar da, aktif bir piyasalarının bulunmaması durumu söz konusu olmadığı sürece, yine aynı yönteme göre muhasebeleştirilir. Vergi Usul Kanunu'nda yer alan düzenlemeler ise "gayri maddi haklar gayrimenkuller gibi değerlemeye tabi tutulur ve peştamallıklar mukayyet değerleri ile değerlenir" hükümleri ile sınırlıdır. Bu çalışmada TMS 38 Maddi Olmayan Duran Varlıklar Standardı bir örnek uygulama ile açıklanacak ve TMS 38 ve Vergi Usul Kanunu farklılıkları incelenecektir.

Anahtar Kelimeler: Maddi Olmayan Duran Varlıklar, Değerleme, TMS 38.